تـفـسـیـر آیـهٔ روزه
🔸حقیقت روزه فقط امساک در خوردن و آشامیدن نیست
﴿يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ كُتِبَ عَلَيۡكُمُ ٱلصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تَتَّقُونَ﴾(۱)
خطاب حضرت باری تعالی است با مؤمنین؛ گرچه کفّار نیز مانند مؤمنین مکلّف به فروعند، لکن به جهت آنکه مؤمنین اینگونه خطابات را تلقّی به قبول میکنند مخاطب قرار گرفتهاند.
«ای کسانی که ایمان آوردهاید بر شما روزه داشتن واجب شد همچنان که بر امم سالفه که قبل از شما بودهاند نیز واجب شده است؛ و این وجوب روزه به علّت آنست که در مقام تقوی برآئید و خود را در مصونیّت الهی بیاورید.»
در مجمعالبیان از حضرت صادق علیهالسّلام روایت میکند که آن حضرت فرمودند:
لَذَّةُ ما فِی النِّداءِ أزالَ تَعَبَ العِبَادَةِ و العِناءِ.(۲)
بدیهی است خدای مهربان که مؤمنین را ندا میکند و آنان را لایق خطاب قرار میدهد، هر سختی که در روزه است از بین میرود و شیرینی ندا دیگر تعبی نمیگذارد. و اما جهت آنکه میفرماید: ﴿كَمَا كُتِبَ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِكُمۡ﴾، برای آنست که مؤمنین بدانند این تکلیف اختصاص به اُمّت پیغمبر آخرالزمان ندارد بلکه در امم پیشین بوده، و خود همین معنی که عمومیّت تکلیف است دشواری آن را برای انسان آسان میکند که البَلِیَّةُ إذا عَمَّتْ طابَتْ.(۳) و امّا جهت آنکه غایت و غرض از این تکلیف را تقوی قرار میدهد برای آنست که تقوی که بهترین فضیلت از فضائل انسانی است بر این فریضه استوار است و بدون روزه انسان به اوج این شرف نمیرسد.
تقوی به معنی پرهیز نیست، گرچه پرهیز از ناپسندیدهها لازمۀ آن است؛ بلکه تقوی به معنی مصونیت و در حفظ و امان درآمدن است. وَقَی یَقِی وِقَایَةً و وَقْیاً به معنی حصان و حفظ (۴) است. خدا میفرماید: شاید شما، و امید است که شما در مصونیت الهی درآئید و از گزند نفس امّاره و شیطان بدین فریضۀ الهیّه در امان خدا و حفظ او قرار گیرید. و اگر ملکۀ تقوی در انسان جای گرفت دیگر برای او بیم و هراسی نیست. وساوس شیطانیه و هواهای نفسانیّه در او نمیتواند اثری بگذارد؛ همانطور که در علوم مادّی برای وقایه و مصونیّت از آفت وسیلهای به کار میبرند.
… بواسطۀ ملکۀ تقوی یک نوع مصونیت روحی برای انسان پیدا میگردد که با آن حفظ و امان انسان به میکربهای آلودۀ خفهکنندۀ معاصی مبتلا نمیشود؛ شهوات انسان را به زمین نمیکوبند، آرزوهای پست و زینتهای دلفریب عالم غرور در روح بلندمرتبۀ انسانْ، زبون و خوار جلوه میکند، با عدل و میانهروی در جمیع امور بشر در صراط مستقیم حرکت میکند. گوئی در اثر این ملکۀ تقوی نفس او در کپسول ضدّ شهوات جای گرفته، و با تزریق آمپولهای صبر و صلاة و مجاهده و انفاق و ایثار و عدالت در مقام شامخی برآمده و نفس خود را واکسنکوبی کرده است.
روزه که حقیقتاً حظ وافری از این معنی دارد در درجات اولیۀ مواد این تقوی قرار گرفته است. شخص روزهدار به علت کفّ نفس از شهوات و جلوگیری از افراط در لذائذ و کفّ نفس از ملتذّات بصری و سمعی و لسانی که از حدّ اعتدال خارج است خود را دائماً به این مصونیّت و ملکۀ تقوی نزدیک میکند و به مقام انسانیت که حق انسان است میرسد؛ آن انسانیتی که لذات حیوانی را درخور روزی خود نمیداند و رزق خود را از مقام شامخ أبیتُ عِندَ رَبِّی یُطعِمُنی و یَسقینِی (۵) میگیرد. و لذا باید دانست که حقیقت روزه نه فقط امساک در خوردن و آشامیدن و امثال آنهاست، بلکه امساک جوارح و اعضاء از جمیع بدیها و تجاوزات و امساک دل از غیر توجّه به خدا [است].
أمیرالمؤمنین علیهالسلام میفرماید:
کَم مِن صائِمٍ لَیسَ لَهُ مِن صیامِهِ إلّا الجُوعُ و الظَّمَاُ، و کَم مِن قائِمٍ لَیسَ لَهُ مِن قیامِهِ إلّا السَّهَرُ و العَناءُ، حَبَّذا نَومُ الأکیاسِ و إفطارُهُم!(۶)
«چه بسیار روزهداری که بهره از روزه خود ندارد جز تشنگی، و چه بسیار بپاخیزانی در شب که بهرهای از قیام خود ندارند جز بیداری و رنج، بَه بَه از خواب زیرکان و بَه بَه از إفطار آنها!»
✍️ مرحوم علامه طهرانی (قدس سره)
📚 أنوارالملکوت، ج1، ص29
ــــــ
۱- سورهٔ البقرة (٢) آیهٔ ١٨٣.
۲- مجمعالبیان فی تفسیر القرآن، ج٢، ص۴۹۰، ذیل تفسیر آیهٔ فوق الذکر: [لذت و شیرینی خطاب با پروردگار مشقت و سختی عبادت و رنج آن را زایل میگرداند.]
۳- أمثالالحکم دهخدا، ج١، ص٢٣٧: [گرفتاری اگر عمومیت پیدا کند آسان خواهد شد.]
۴- أقربالموارد: وَقَاهُ یَقِیهِ وِقَایَةً و وَقْیاً و وَاقِیَةً: سَتَرَهُ عَن الأذَی و صَانَهُ و حَفِظَهُ.
۵- بحارالأنوار، ج۶، ص٢٠٨، أبواب البرزخ و القبر و عذابه؛ ج۱۶، ص٣٩٠، باب١١؛ عوالیاللئالی، ج٢، ص٢٣٣، باب صوم: [من چه بسا روزگارم را با پروردگارم سپری مینمایم درحالیکه او مرا غذا میدهد و سیراب میکند.]
۶- نهجالبلاغة، کلمات قصار، کلمهٔ ۱۴۵.
#ماه_رمضان
#روزه #صبر #تقوا
🆔 @allame_tehrani
بیاد امام زمان مظلوم و غریبم اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج


