در میانِ همهمه‌ی این روزگار گاهی صدایی از عمقِ جانِ زمان برمی‌خیزد: «هَل مِن ناصرٍ یَنصُرُنی…»

در میانِ همهمه‌ی این روزگار
گاهی صدایی
از عمقِ جانِ زمان برمی‌خیزد:
«هَل مِن ناصرٍ یَنصُرُنی…»

این صدا، دعوت است…

و پاسخ همیشه
از میدان‌های پرهیاهو آغاز نمی‌شود؛
گاهی در سکوتِ خانه‌ای ساده شکل می‌گیرد…
در آغوش یک مادر. 🌱

مادری که می‌داند
تولد یک کودک
فقط زیاد شدنِ یک نفر نیست؛
آغاز شدنِ یک «یاور» است.

هر نوزادی که با نیتِ سربازیِ امامش
قدم به این دنیا می‌گذارد،
یک «لبیک» زنده است…
لبیکی که
در آغوشِ تربیت
قد می‌کشد و آماده می‌شود.

مادرانِ این عصر
فقط فرزند به دنیا نمی‌آورند…
آن‌ها به ندای امامشان
پاسخ می‌دهند.
بی‌هیاهو،
اما اثرگذار.

شاید امروز
کسی صدای لبیک تو را نشنود…
اما فردا
در صف یارانش
ثمره‌ی همین آغوش‌ها خواهد ایستاد.

اگر دل‌ات لرزید…
این احساس بی‌دلیل نیست.
گاهی امام،
از همین مسیرهای ساده
دل‌ها را صدا می‌زند…
و وقت لبیک گفتن
همین حالاست.🤍

#الّلهُـمَّ‌عَجِّــلْ‌لِوَلِیِّکَـــ‌الْفَـــرَج
#المُستَعانُ‌بِکَ‌یا‌صاحِبَ‌الزَّمان

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.