موضوع: ورع و اجتهاد

موضوع: ورع و اجتهاد
?امام رضا علیه السلام: «هر كس شخص معصيت‏كارى را دوست بدارد، او خود معصيت‏كار است (منظور این است که کسی را به خاطر معصیتش دوست بداریم. مثلا یک نوازنده‌ی موسیقی حرام را به خاطر آن نواختن دوست داشته باشیم)، و هر كس مطيعى را دوست بدارد، او مطيع است، و هر كس ستمكارى را اعانت نمايد، خود ظالم است، و هر كس عادلى را پشتيبانى نكند (یک انسان پاکی را در راهی که می‌رود تنها بگذارد) خود ستمكار است، آرى ميان خدا و احدى خويشى نيست (این از موارد عدالت خداوند است که به تمام بندگانش یکسان پاداش می‌دهد)، و هيچ كس به ولايت (یعنی پیوند) و دوستى خداوند نرسد مگر از راه طاعت (در قرآن هست که الله ولی الذین آمنوا؛ یعنی ولایت الهی برای کسی است که ایمانش درست باشد و حداقل ایمان این است که کسی گناه نکند. مستحکم بایستد و تحمل کند و از حرف مردم خسته نشود. این مقدار، باعث می‌شود که خدا برای انسان دلسوزی کند. هر چقدر ایمان بیشتر شود، دلسوزی خداوند بیشتر می‌شود)، و رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله به فرزندان عبد المطّلب فرمود: با اعمال نيك خود نزد من آیيد نه با نسبهاى خود.»