بیاد امام زمان مظلوم و غریبم اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
🔴 اضطرار واقعی و استغاثه به امام زمان
🔵 یکی از مسائل مهمی که در چند سال اخیر در جلسات مهدویت بر آن پافشاری کرده ام ، بحث اضطرار واقعی و قلبی و عینی در محضر الهی و گرفتن کاسه گدایی در دست برای امر فرج است. «اضطرار واقعی»، نقطه سرنوشت ساز و حساسی در تعجیل در فرج امام زمان است که انسان، خود را در اوج درماندگی مییابد؛ جایی که تمام راههای زمینی و مادی و دنیوی بر روی مومنان و منتظران بسته شده و امید به غیرخداوند، رنگ باخته است. این امر کیفیتی درونی و معرفتی در دل و جان منتظران است؛ گویی دل، تمام وابستگیهایش را میبُرد و در دریای عظمت الهی، جز ساحل نجات پروردگار و ظهور امام موعود، هیچ لنگرگاهی نمییابد. در این مقام دعا و استغاثه ، فریادی است فطری، آمیخته با تمام وجود، از اعماق وجودی که به نهایتِ تنهایی و ضعف و نیاز رسیده و تنها ناجی را در ذات بینهایت حق و اذن ظهور حجت الهی میبیند. امروزه استغاثه واقعی، سلاح سوم ما ( بعد از قدرت نظامی و حضور مردمی در خیابان برای پیروزی است.
🟢 قرآن کریم، این حقیقت را به زیبایی در موارد متعددی (یجِیبُ الْمُضْطَرّ) بیان میدارد. این وعده الهی، نویدبخش اجابت دعا و خواسته کسی است که به این مرحله از اضطرار رسیده است ؛ یعنی، کسی که دیگر هیچ امید دیگری در دلش جوانه نمیزند و تمام نگاهش به سوی مبدأ هستی معطوف شده است. در این هنگامه، دعا و توسل مضطرانه و تائبانه، همچون نوری از درون، از شکافِ دلِ شکسته انسان برمیآید و به سوی منبع نور مطلق پرواز میکند. در فرهنگ اهلبیت علیهمالسلام دعایی که از دلی شکسته و از نا امیدی محض از همه چیز برآید، در پیشگاه پروردگار، وزنی بس گرانتر از هزاران سخن بیروح دارد. در این حالت قلب، گویا زبانی جز آه و ناله و اشک و سوز و گداز و انقطاع واقعی ندارد و چشمان، خواسته ای جز التماس و اضطرار ندارد…
در این میان، «استغاثه به امام زمان» (عج)، یکی از جلوههای ناب همین اضطرار در مکتب اهلبیت است. این استغاثه پناه بردن به دامن حجت الهی، به عنوان یک واسطه رحمانی و باب لطف الهی معنا مییابد. امام زمان، همان «بقیة الله» در زمین است که دعای شیعیان دردمند را به درگاه پروردگار متعال میرساند و برای گشایش امورشان شفیع میگردد و خودش نیز دعاکننده فرجش در محضر ربوبی می شود. استغاثه، در این منظر، رو آوردن صادقانه به ولی خداست؛ با قلبی که به نهایت درماندگی رسیده و تنها در او، پناهگاهی برای رفع گرفتاری و رسیدن به رضایت الهی میبیند.
🟡 نخستین گام برای رسیدن به مقام اضطرار ، آن است که قلب، حقیقت «قطع تعلق» را درک کند؛ یعنی واقعاً احساس کند که هیچ دست دیگری، جز دست غیبی الهی، قادر به گشودن گرههایش نیست. این قطع تعلق، با اقرار به ضعفهای خود و ناتوانی خویش در برابر مشکلات پیش رو و احساس نیاز یقینی و دردمندی، حاصل میشود. گام بعدی، «توبه صادقانه» است. روایات بر این نکته تأکید دارند که گناه، حجابی میان بنده و خداست و دعای آمیخته به گناه ( بخصوص گناه ترک امر به معروف و نهی از منکر)، توان رسیدن به کمال را ندارد. لذا، انابه و «بازگشت قلبی» به سوی خدا، خود میتواند نوری تازه در دعایِ انسان بدمد.
وقتی به استغاثه میپردازیم، شایسته است که با رابطه عمیق قلبی عمیق و با لحنی آمیخته به محبت و دردمندی، امام و مقتدای خود را صدا بزنیم و با «اشک و گریه» و «ندبه و زاری» (حتی با حضور کودکان و اطفال و پیران و…) این التجا و استغاثه خود را عمق بخشیم. اشک، زبانی است که از عمق شکستهدلی برمیآید و نیازی به ترجمه ندارد. خدا به قلب شکسته نظر میکند ؛ گاهی یک آه جانسوز، صدها برابر از کلمات مؤثرتر است. این اشک، نشانه نیاز درونی ، انقطاع واقعی ، صداقت درونی و عمق اضطرار است؛ گواهی بر آنکه دل، حقیقتاً در حال ذوب شدن در دریای رحمت الهی است. در این مسیر، حضور قلب، حتی برای لحظاتی کوتاه، ارزشمندتر از ساعتها غفلت و لفظخوانی است ؛ پس باید تمام وجودمان در آن لحظه، در حالت توجه و تمرکز باشد. خواندن ادعیهای که با روح استغاثه سرشته شدهاند، مانند نماز استغاثه و دعای آن ، دعای ندبه، دعای توسل، دعای فرج، یا زیارت آلیاسین با اضطرار و توجه ، بسیار راهگشا خواهد بود.
✍️ دکتر رحیم کارگر
عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی (پژوهشکده مهدویت و آینده پژوهی)
#امام_زمان
#نماز_استغاثه
🆔 eitaa.com/emame_zaman
