هُوَالحَکیم 📖 قرآنِ مَهجور، نه ترک‌شده!

هُوَالحَکیم

📖 قرآنِ مَهجور، نه ترک‌شده!

آیه‌ی ۳۰ سوره فرقان جمله‌ای دارد که پیامبر اکرم در شکایتی عمیق از دل بر زبان می‌آورد:
«وَ قالَ الرَّسولُ یا رَبِّ إِنَّ قَومِی اتَّخَذوا هَذَا القُرآنَ مَهجوراً»

❌️ بسیاری از ترجمه‌ها طوری نوشته‌اند که انگار امّت، قرآن را رها و آن را متروک گذاشتند.
👌 اما تعبیر دقیق‌تر ـ همان‌طور که حاج آقای قاسمیان یادآور می‌شوند ـ چیز دیگری‌ست:

پیامبر نمی‌گوید: «قرآن را ترک کردند»؛
بلکه می‌فرماید «گرفتندش… اما مهجور گرفتند!»

⁉️ یعنی چه؟ یعنی قرآن در زندگی‌شان حضور دارد، اما نه آن‌طور که باید!
قرآن را دارند، می‌خوانندش، در سفره‌ی عقد، مسافرت، مجلس ختم و تلاوت‌ها همراهشان هست،
اما در سیاست، فرهنگ، اقتصاد، معماری و نظام اجتماعی‌شان جایی ندارد.

قرآن در دست‌شان بود، لای قفسه‌ها، در ماشین‌های مسافرتی و کنار قبرها…
اما در دلِ زندگی‌شان نبود!

در سیاست و تصمیم‌گیری، در تربیت و اخلاق، در روابط و اقتصاد، هیچ جایی برایش نگذاشتند.

✅️ ما قرآن را ترک نکردیم، فقط «کم‌اهمیت» گرفتیمش؛
در ظاهر عزیزش می‌داریم، اما در عمل تنها گذاشتیمش!

🌿 کتابی که باید راهنمای زیست باشد، شده تزیینی محترمانه در حاشیه‌ی زندگی‌مان!
وقت آن نرسیده که قرآن را از “مهجوریت محترمانه” بیرون بیاوریم؟

😔 در صحرای محشر پیامبر چنین امّتی را می‌بیند و با دلی شکسته می‌گوید:
«پروردگارا، همانا قومِ من قرآن را [گرفتند… اما] مهجور گرفتند.»

بیاییم قرآن را از طاقچه‌ها پایین بیاوریم،
و در متن خانواده، جامعه‌، حکمرانی، سیاست و … وارد کنیم.

قرآن نور است، نه تزیین!

✍️ بَیِّنات | بهرام برادری
@bahrambaradari

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.