بیاد امام زمان مظلوم و غریبم اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
آيه شماره 7 از سوره مبارکه لقمان
برخورداستکباری
وَ إِذَا تُتْلىَ عَلَيْهِ ءَايَاتُنَا وَلىَ مُسْتَكْبرِاً كَأَن لَّمْ يَسْمَعْهَا كَأَنَّ فىِ أُذُنَيْهِ وَقْرًا فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ
و هنگامی که آیات ما بر او خوانده میشود، مستکبرانه روی برمیگرداند، گویی آن را نشنیده است; گویی اصلا گوشهایش سنگین است! او را به عذابی دردناک بشارت ده!
1- شنيدن سخنان لهو و باطل، آمادگى پذيرش حقّ را از انسان سلب مىكند. (لهو
الحديث… ولّى مستكبراً)
2- برخى افراد، از هر زبانى آيات الهى را بشنوند، باز هم زير بار نمىروند. (و اذا
تُتلى عليه آياتنا ولّى مستكبراً)
گوش اگر گوش تو و ناله اگر نالهى من آنچه البتّه به جايى نرسد فرياد است
3- روحيهى استكباري، مانع پذيرش حقّ و حقيقت است. (ولّى مُستكبراً)
4- آن كه طالب سخنان باطل باشد، آمادگى شنيدن قرآن را ندارد. (يشترى لهو
الحديث… اذا تتلى عليه… لم يسمعها)
5- كسى كه حقّ را نمىپذيرد، مثل كسى است كه هر دو گوش او سنگين باشد.
(كأنّ فى اُذنيه وَقرا)
