خانه » کتاب : حكايت هاى گلستان سعدى به قلم روان » 110. دو چشم بد انديش ، بركنده باد
23   شهــيد محــمد ابراهيم همت

110. دو چشم بد انديش ، بركنده باد

باب چهارم : در فوايد خاموشى

110. دو چشم بد انديش ، بركنده باد

به يكى از دوستان گفتم : ((خاموشى را از اين رو برگزيده ام كه : در سخن گفتن ، زشت و زيبا بر زبان مى آيد، و چشم بدانديشان فقط بر سخن زشت مى افتد. ))
دوستم پاسخ داد: ((آن خوشتر كه دشمن بد انديش يكباره كور گردد، تا چشمانش را نتواند باز كند )) (307) (زيرا نيكى را نيز بدى جلوه مى دهد.)

هنر به چشم عداوت ، بزرگتر عيب است
گل است سعدى و در چشم دشمنان خار است
نور گيتى فروز چشمه هور(308)
زشت باشد به چشم موشك كور(309)
   

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.