بیاد امام زمان مظلوم و غریبم اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
حکمت ۱۴
وَ قَالَ عَلَيهِ السِّلَامُ
مَنْ ضَيَّعَهُ الأَقْرَبُ أُتِيحَ لَهُ الأَبْعَدُ.
توضیح ساده:
مَنْ: کسی که، ضَيَّعَهُ: نابود کنه و تباه کنه او رو، از دست بده اون رو ، رها کنه اون رو ، فراموش کنه اون رو، نادیده بگیره اون رو، کی؟ الْأَقْرَبُ: اونی که نزدیکتره، یعنی نزدیکان، دور و بری ها، آدمایی که همیشه دور و برت هستن، خانواده، دوستان صمیمی، همکاران نزدیک، أُتِيحَ: فراهم میشه، داده میشه، لَهُ: به او، برای او یعنی فرصت یا امکانی بهش داده میشه، توسط کی؟ الْأَبْعَدُ: اونی که دورتره، دورترها، کسایی که فاصله دارن، یعنی آدمایی که همیشه از نظر فاصله یا رابطه، دور هستن.
به به از این حکمت!
ببین، یه وقتایی هست که آدم تمامِ خودش رو واسه دور و بریهاش میذاره؛ واسه خانوادهاش، واسه رفیقای فابریکش، یا حتی واسه اون شرکتی که سالها توش عرق ریخته. اما یهو به خودت میای و میبینی انگار دیده نمیشی. انگار بود و نبودت فرقی نداره. این همونجاست که امام فرمود: «ضَيَّعَهُ الأَقْرَبُ»؛ یعنی اونایی که باید قدرِت رو میدونستن، گذاشتنت کنار یا نادیدهات گرفتن. این حرفِ امام (ع) یه جورایی هم دلداریه، هم یه هشدارِ جدی به اونهایی که قدرِ داشتههاشون رو نمیدونن.
اما قشنگیِ ماجرا اینجاست: دنیا خالی نمیمونه. خدا یه سیستمی چیده که وقتی از نزدیکترینها بیمهری میبینی، از جایی که فکرش رو نمیکنی، آدمایی سر راهت سبز میشن که غریبهان، دورن، اما جوری پشتت وایمیستن که انگار صد ساله میشناسنت. این همون کلام امامه که فرمود: «أُتِيحَ لَهُ الأَبْعَدُ» . خدا یه جوری چیدمانِ این هستی رو ردیف کرده که وقتی از نزدیکترینهات “نه” میشنوی یا ولت میکنن، یهو میبینی از جایی که اصلاً فکرش رو نمیکردی، برات خیر و برکت می باره.
خیلی پیش میاد که توی یه مجموعه، نبوغ و زحمتِ یه جوون رو نمیبینن و مدام تو سرش میزنن. طرف توی کشور خودش، توی شهر خودش کلی ایده داره، کلی استعداد داره؛ ولی کی قدرش رو میدونه؟ هیچکس! نزدیکان و مدیرانِ دور و برش نادیدهاش میگیرن. نتیجهاش چی میشه؟ همون «فرار مغزها»؛ یه شرکت رقیب یا یه دانشگاه و کشورِ اونورِ دنیا، با کلی احترام براش فرش قرمز پهن میکنه. یعنی اونی که دور بود، قدرِ این “دُرِّ گرانبها” رو فهمید. اونا میشن همون «أَبْعَدُ» که قدرِ گوهری رو که نزدیکانش ضایع کردن، میدونن. درخت رو ما کاشتیم، ولی چون بلد نبودیم چطور بهش برسیم، میوهاش رو یکی دیگه چید.
یا تو دنیای رفاقت:
گاهی صمیمیترین دوستت که کلی براش مایه گذاشتی، توی سختیا تنهات میذاره. انگار هر چقدر بیشتر دمِ دست باشی، کمتر دیده میشی. همون موقع، یه همکلاسی قدیمی که سالی یه بار هم باهاش حرف نمیزدی یا یه آدم تازه وارد، جوری سنگ صبورت میشه و دستت رو میگیره که خودت هم باورت نمیشه. این همون “بادِ ملایمیه” که از دور میآد تا تو رو که از بیمهریِ نزدیکات پژمرده شده بودی، دوباره سرپا کنه.
یا توی خانواده و فامیل:
امان از وقتی که توی فامیل غریبه باشی! حتماً دیدی آدمهایی رو که برای فامیل و خانوادهشون جون میدن، ولی همیشه نادیده گرفته میشن. اما یهو میبینی یه همسایه یا یه آدم غریبه تو مسیر زندگی، جوری برات دلسوزی میکنه که از صدتا برادر و خواهر جلو میزنه.
یا تو عالم کسب و کار و ایدههای نو:
خیلی وقتها میخوای یه کار جدید راه بندازی، اول به دوست و آشنات میگی. اونا جای حمایت، میزنن تو سرِ مالت و ناامیدت میکنن. ولی وقتی میری توی بازارِ واقعی پیش آدمهایی که اصلاً نمیشناسنت، میبینی چقدر از ایدهات استقبال میکنن و پشتت وامیستن.
رفیق، اگر الان حس میکنی تنهایی، اگر فکر میکنی اطرافیانت درکت نمیکنن و اونجوری که باید، کنارت نیستن؛ غصه نخور. دنیا که به آخر نرسیده! این قانونِ مهربونهی خداست. گاهی وقتها خدا نزدیکات رو ازت دور می کنه و دورت پراکنده میکنه تا تو “بزرگ” بشی. تا بفهمی که روزیِ تو، احترامِ تو و موفقیتِ تو، گرویِ چند نفر آدمِ تکراریِ دور و برت نیست. اگه یه در بسته بشه، هزار تا پنجره از دوردستها برات باز میشه.
این حکمت یه بارِ معناییِ مثبت و عمیق دیگه هم داره اونم اینه که: حمایت واقعی همیشه از راه میرسه. مثل درختی که شاید باغبونِ بالاسرش بهش آب نده و رهاش کنه، اما ابرها از کیلومترها اونطرفتر مأمور میشن بیان و بالاسرش ببارن تا خشک نشه. مثل بادهای ملایمی که از دور میاد و درخت پژمرده رو دوباره سرحال و شاداب و سرزنده میکنه، آدمایی که شاید نمیبینی، وقتی وقتش برسه، پشتت هستن و بهت انرژی میدن.
پس یادت باشه:
ارزش تو کم نشده: اگه نزدیکات قدرِت رو نمیدونن، مشکل از سلیقه و نگاهِ اوناست، نه از قیمتِ تو.
منتظر غریبههای آشنا باش: نگرانِ تنهاییت نباش! همیشه یه دستی هست، یه دلی هست که از دور برات میتپه.
حمایت و پشتوانه همیشه نزدیکت نیست، بعضی وقتها باید باور کنی که چه دلها که پشتت هستن و وقتی لازم باشه، دستشون بهت میرسه.
دنیا وسیعه: خودت رو محدود به آدمای تکراریِ اطرافت نکن. اگه امروز تنهات گذاشتن، این یعنی “وقتِ کوچِ توئه”. یعنی خدا برات یه سری آدمِ جدید، یه محیطِ جدید و یه فرصتِ دورتر (ولی بهتر) آماده کرده که بیان و زیرِ بغلت رو بگیرن.
دلت قرص باشه، اون بادی که قراره حالت رو خوب کنه، تو راهه.
و خدا هوایِ غریبها رو خیلی خاص داره!
