ﺍﯼ ﺣﺲّ ﭘﺎﮎِ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺗﺒﺎﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﻫﺎ، ﺍﯼ ﺣﻀﻮﺭﺳﺒﺰﺍﯼ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺫﺧﯿﺮﻩ ﻃﺎﻫﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻌﻪ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻏﺰﻝ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻧﺪ

ﮐِﺰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻏﺒﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺍﯼ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺭﻭﺷﻦِ ﻓﺮﺩﺍ، ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﺗﻔﺘﯿﺪﻩ ﮐﻮﯾﺮﺍﯼ ﺭﻭﺡ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭﯾﺎ، ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ

ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻌﻪ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺖ، ﺗﻮ ﺍﻣﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪﯼﭘﺎﯾﺎﻥِ ﺳﺒﺰ ﻗﺼﻪ ﺩﻧﯿﺎ، ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺖ ﺩﻝ ﺍﺳﯿﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺆﺍﻝ ﺗﻠﺦﺍﯼ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻌﻤّﺎ، ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ

ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺟﺪّﺵ ﺳﺮ ﻣﯿﺎﻥ ﭼﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ ﻫﻢ ﺁﻭﺍﯼ ﺁﻥ ﻣﻮﻻ‌ ﻧﯿﺎﻣﺪ؟ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﻭ ﺩﻟﻢ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯ ﻣﻮﻻ‌ﯾﻢ ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ

ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﺔ ﯾﺎﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻃﯽ ﺷﺪ ﺩﺭﯾﻐﺎ ﻣﻨﺠﯽ ﻣﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎ ﺭﻫﻨﻤﺎﯼ ﻣﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺷﯿﺮ ﺣﻖ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻦ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﻗﺎﻣﺖ ﺯﻫﺮﺍ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺷﺪ ﺣﺠﺖ ﯾﮑﺘﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ

ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻨﺪ ﭘﺲ ﺁﻗﺎﯾﺘﺎﻥ ﮐﻮ؟ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺁﻣﺪ ﯾﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ؟ ﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻭ ﻏﺮﯾﺐ ﻭ ﺍﻭ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺮﻥ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻋﻠﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ

ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﯼ ﺻﺒﺢ ﺟﻤﻌﻪ ﺁﻣﺪﯼ ﻣﻮﻻ‌ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺻﺒﺢ ﺁﻣﺪ ﻇﻬﺮ ﺷﺪ ﻣﻐﺮﺏ ﺭﺳﯿﺪ ﺁﻗﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺷﺐ ﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﮐﻨﻌﺎﻥ ﻭﻻ‌ﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻡ ﮐﻮﺭ ﺷﺪ ﺍﺯ ﮔﺮﯾﻪ ﭼﺸﻤﻢ، ﯾﻮﺳﻒ ﺯﻫﺮﺍ ﻧﯿﺎﻣﺪ

صبح هم منتظر صبح ظهور تو بوَد روز ما و شب ما منتظر توست بيا بر سر گنبد زرّين حسين بن علی پرچم کرب و بلا منتظر توست بيا

ذره‌ها در طلب طلعت رویت با مهر هم‌عنان تاخته چون نوسفرانند هنوز طاقت از دست شد ای مردمک دیده! دمی پرده بگشای که مردم نگرانند هنوز

از سراپرده غیبت، خبری باز فرست که خبریافتگان، بی‌خبرانند هنوز رهروان، در سفر بادیه حیران تواند با تو آن عهد که بستند، برآنند هنوز