بیاد امام زمان مظلوم و غریبم اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج
فصل 6. لزوم عبادات فردى و اجتماعى
و واجب است كه مردم را به طاعات و عبادات ملزم كند تا آنان را با عادت و تمرين ، از مقام حيوانيت به مقام فرشتگانى سوق دهد، اين عبادات ممكن است امورى وجودى و فردى باشد، مانند نمازها و ذكرها به صورت خضوع و خشوع ، تا آنان را با شوق و رغبت به سوى خداوند حركت دهد؛ يا عباداتى كه سود آن عمومى است ، مانند صدقه ها و قربانى كردنها در مكانهاى مقدس . و ممكن است امورى عدمى باشد كه موجب تزكيه و پاكيزگى نفوس آنان مى گردد، و اين امور يا فردى است مانند روزه ، و يا اجتماعى است مانند خوددارى از دورغ و آزار رساندن به همنوع و مانند سكوت (از بد گفتن به ديگران و ذكر عيوب آنان و…).
و نيز لازم است كه سفرهايى را بر آنان واجب كند كه بدان سبب از خانه هاشان كنده شوند و در طلب خشنودى پروردگارشان راه سفر پويند، و روزى را به ياد آرند كه از گورها بيرون آمده به سوى پروردگارشان مى شتابند؛ و در اين سفرها معابد و مشاهد نبوى و مانند آن را زيارت نمايند.
و نيز عبادات دسته جمعى را براى آنان وضع كند، مانند نماز جمعه و جماعت ، تا علاوه بر پاداش اخروى ، دوستى و الفت و يكرنگى حاصل كنند. و لازم است كه عبادات و اذكار روزانه را برايشان معين بدارد تا ياد پروردگارشان را از خاطر نبرند كه مهمل بمانند.
